Które polskie tańce nazywamy narodowymi? Choć najbardziej polską nazwę ma taniec “Polka”, który wchodzi do repertuaru turniejów tańca narodowego w formie towarzyskiej i jest znany we wszystkich regionach Polski, to jednak nie jest on tańcem o charakterze narodowym. W takim razie które tańce do nich zaliczamy?

Polonez

Dostojny, powolny taniec o umiarkowanym i jednostajnym tempie, metrum 3/4. W zasadzie jedyny taniec, którego krok jest powszechnie znany z racji rozpoczynania nim niektórych imprez i balów (np. studniówek) dla podkreślenia ich uroczystego charakteru. Z uwagi na swój charakter nazywany jest chodzonym.

Kujawiak

Jest najwolniejszym i najbardziej nastrojowym z polskich tańców narodowych, czemu zawdzięcza swoje ludowe nazwy: “śpiący” i “kolebany”. Wywodzi się z kujawskich obrzędów weselnych. Metrum 3/4.

Krakowiak

Taniec pochodzący z okolic Krakowa, o charakterystycznym, synkopowanym rytmie, w metrum 2/4. Tańce, z których się wywodzi, posiadały swoje lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak, przebiegany.

Mazur

To taniec w żywym tempie i metrum 3/4 lub 3/8. Pochodzi z Mazowsza, a nazwa wywodzi się od mazurków, które tańczono na wiejskich zabawach. W XIX wieku zaczął zdobywać popularność na dworach szlacheckich.

Oberek

Najszybszy z tańców narodowych, którego charakter dobrze oddaje nazwa “obertas”. Wesoły, żywy, metrum 3/8. Był tańczony w różnym tempie w zależności od regionu. Mniej żwawo w Wielkopolsce i na Kujawach, a najżywiej w Krakowskiem.

 

To krótka prezentacja polskich tańców narodowych. W kolejnych wpisach poznamy dokładniej każdy z nich oraz zobaczymy, jak są one tańczone.

 

 

 

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *